ongezien de tiefus

BNN UNITED VAN BINNENUIT (6)

2005-03-13T19:05:00.000+01:00

Twee weken geleden zat ik weer een keer aan bij BNN-United. Ik kwam de gang op lopen, in het gebouw van radio 1 en merkte dat er snuivend werd gelachen als ik passeerde. Een iets te enthousiaste ontvangst viel me op. Ze waren wel erg blij dat ik er was. Die jongerenradiofukkers hadden weer eens iets lolligs voor me bedacht. Ik had tot nu toe al met zware tegenzin meegewerkt aan itempjes over breien voor mannen, condooms vouwen, handtasjes maken uit afval, Duits bier drinken en wat niet al. Ze deden het er om volgens mij. Nu stonden er opeens natte doekjes in de studio.

De schildermeneer, een gecertificeerde Bob Ross kloon, ging ons lekker leren Rossen. Bob Ross, de gelukkig veel te jong gestorven kwantumschilder van edelkitsch, tevens voor al uw lampenkappen. Hopla, bergje op het doek, beetje sneeuw er op, watertje. Verdomd, iedereen kon het. Dat leek mij een slecht teken als je kunst aan het maken was. Over de hele wereld zaten lelijke mensen dezelfde lelijke doekjes te schilderen en ze zouden net als Bob Ross jong bezwijken aan terpentinevergiftiging. Om mij heen werd iedereen steeds enthousiaster. Twee woordvoerders van een Ska-band naast me probeerden zo netjes mogelijk een boom te schilderen. Astrid, de presentatrice, deed op routine even een itempje er tussendoor met onze correspondent uit Australië. “Ja, ja, leuk, een heel groot land en zo en rode rotsen nou bedankt, doee!!!” Bob Ross zat al onder haar huid. Ze wilde doorschilderen. Het ene moment was je godverdomme een hip wijf die in een en dezelfde ruimte met Ruud de Wild had verkeerd en nu zat ze met het puntje van haar tong tussen de tanden een wolkje te tamponneren. Ook ik rommelde wat mee. Ondertussen zette ik wel hardop mijn vraagtekens bij het genie van Bob Ross. Je was kritische gast of niet. Mijn vraag of Bob ook iets anders dan Natuur Vol Met Natuur kon schilderen werd bevestigend beantwoord. Bob was van alle markten thuis. Of ze me dan eens een door Bob Ross geschilderde automobiel konden laten zien. Viel niet erg in de smaak mijn vraag bij de leraar. Deze schilderende kunstnier was alleen gewend bij gillende plattelandsvrouwtjes het kruis nat te schilderen.

Klaar waren we al weer. In krap 40 minuten hadden we onafhankelijk van elkaar hetzelfde kutschilderijtje gemaakt. Dat zat me niet lekker. Ik voelde me toch veel meer verwant met de Jonge Hollandse Wilden in hun Gele Periode. Met name Dirk van Boxtel zijn action-paintings met halve bruinbroden vond ik erg goed. Een halfje boerenbruin in verf dopen, snel een shot onversneden heroïne en het dan maar gewoon laten gebeuren in een witte kamer. Jammer dat hij ook al dood was. Weinig action zat er nog in, in Dirk. Ze hadden hem gevonden, midden in zijn laatste werk, Volkoren ’73, een flat van 90 vierkante meter die hij met een Zaanse snijder en een pot rode verf te lijf was gegaan. Hij lag er heel mooi bij toen ze hem vonden. Met zijn knieën om het bruinbrood heen en met een kwast in zijn haar. Dat was nog eens groots en meeslepend kunst maken. Bob Ross was meer iets voor mensen die hun auto wasten.

Ik wilde me in die extreem lullige Viola Holt radio setting toch onderscheiden. Ik heb er maar een titel op geschilderd. Het resultaat is mooi vervreemdend. De gecertificeerde Bob Ross schilder moest er duidelijk even aan wennen, maar een echte Dijkshoorn heeft tijd nodig. Laat het schilderij even op u inwerken.

EEN LIJK OPGRAVEN

2005-03-07T11:43:00.000+01:00

Een week lang hadden we, om ons er op te verheugen. Het interview met Dinand, zanger van Kane. Niet over een nieuwe plaat of de sponsoring van Rizzla, nee Dinand zou ons op schoot nemen en nog een keer vertellen over zijn Guusje. Zijn dode Guusje.

De openbare biecht van de Bekende Nederlander heeft iets stuitends. Monique van der Ven die een aantal jaren geleden in zowat iedere programma uitlegde hoe zij en Erwin waren omgegaan met de dood van hun kind, Bart de Graaf die op zes netten tegelijk ontroerd vertelde dat hij met zijn nieuwe nier gewoon weer net als een echte man kon pissen, Connie Palmen die nog steeds graag vertelt hoe zij huilend boven op het lichaam van Ischa ging liggen, het zijn dingen die ik niet hoef te weten. Laat ze presenteren, acteren en schrijven wat ze willen, maar ik hoef ze niet diep tot achter in hun keel te kijken

Nu dus ook Dinand. Aan Reinout Oerlemans op een strand in Amerika, vertelde hij “dat Guusje natuurlijk altijd nog in hem zat” en dat Guusje een “echte rockchick” was geweest. Ik vind dat Dinand aan de goede kant van de lijn bleef. Geen al te persoonlijke onboezemingen aan Reinout, die het natuurlijk weer niet kon laten om enkele keren te zeggen dat hij Guusje ook erg goed had gekend etc. Een blik op Oerlemans en Dinand samen aan de kustlijn en je wist dat Guusje, als ze inderdaad een beetje een rockchick was, zich samen met Dinand gek heeft gelachen om de vroegoude Oerlemans.

Pas echt smakeloos was de stroom reclame die voor het interview werd gemaakt. Een week lang iedere avond in RTL-Boulevard, in reclameblokjes op de zender zelf, men maakte er echt een kijkcijferding van. Met dank aan Guusje. De dode Guusje. De overtreffende trap van walgelijk kwam op de dag van het interview zelf. RTL-bouvevard had de primeur van een kinderboekje dat Guusje samen met Dinand heeft gemaakt. Met een cd’tje er bij. Ze waren diep ontroerd aan de presentatiedesk, Beau en de aanleunende roddelhoeren van dat moment. Prachtig! Wat een schitterend werkje. Ook gisteren bij RTL, in het programma van Carlo en Irene kreeg Angela Schijf, tussen de commercials voor Unilever-producten door, hetzelfde boekje aangeboden. Goed in beeld. Een schitterend boekje, dames en heren. Koop het!

In één week, op dezelfde dag als het interview, een boekje van een Beroemde Dode lanceren en RTL inzetten als marketingtool om haar voor even commercieel te reanimeren getuigt van weinig respect voor rockchick Guusje. Keihard geld maken en een uitgestippelde marketingweek deden haar niet veel goed. Benieuwd wat ze daar van vindt, voor altijd in Dinand.

Het ging een weekje lang over geld verdienen aan de doden en Guusje was het slachtoffer.

CABARET

2005-02-19T15:26:00.000+01:00

Vrijdagavond hoorde ik bij BNN United een woordvoerder van een cabaretgezelschap. Ze zaten in de finale van weer een of andere tiefusfinale. Ach ja, cabaret…. Het is de nieuwe huishoudschool. Als je echt helemaal niet meer weet wat je moet gaan doen trek je een scheve smoel en je roept een paar keer heel hard "kontneuken, wie wil er een onsje kontneuken" en je staat weer ergens in een halve finale als veelbelovende Nieuwe Jonge Wilde. "In zijn programma Maar Eerst Ik En Dan Een Ander laat cabaretier Benno Duinnmeijer zien dat hij tot de nieuwe generatie cabaretiers van Nederlanders behoort. De sketch waarin hij met een gek stemmetje Duitse groenten opnoemt in nu al legendarisch. De eindsketch waarin Benno ons een spiegel voorhoudt en zingt "Maar die Tsunami aan gevoel is voor mij niet in te dammen " behoort nu al tot de kleinkunstklassiekers van dit jaar."

Kleinkunst, het woord zegt het al.

Razend kan ik er om worden man, die talentloze kluit poseurs die op een podium klimmen, zes keer achter elkaar zeggen : "kennuda, ja mensen kennuda, nou nou kennuda" en dan vier jaar het land rondreizen met het programma Kennuda. De slager op de hoek doet tegenwoordig zelfs aan cabaret. "Mag het een onsje meer zijn" is een programma dat niet alleen de vakslagers zal boeien"

Ik heb me tot nagelbijten aan toe zitten ergeren aan die rare gek bij BNN United. Meneer, gierend van de opwinding want hij was op de grote mensen radio, had niet veel meer dan dit te vertellen: "Ja wij doen iets nieuws, het is heel fysiek en dat is nieuw want het is fysiek dus nieuw dus dachten wij we doen iets fysieks dus dat is dan meteen lachen natuurlijk want fysiek is leuk want je ziet iets en dan denk je, hahahahaha, fysiek". Brr……. Gelukkig gooide Maxim Hartman van Rembo & Rembo er nog even de beuk in. Had het terecht over het mestoverschot en het hedendaagse cabaretoverschot, maar van mij had er ook wel iets meer fysiek vuisttheater in de studio mogen plaatsvinden.

Misschien is het handig als ik een handvest op ga stellen voor cabaretiers. Duidelijk formuleren welke grappen en sketches direct op verbanning naar Elba komen te staan. Het podium opkomen en iets zeggen tegen iemand die te laat zaal binnenkomt: doodstraf. Op het podium raar dansje doen op oude disco: steniging. Twee rare mannetjes die langs elkaar heen praten en daarbij steeds de hand onder de balzak van de ander leggen: twaalf jaar touren in Hongarije.

Ik ga er mee aan de slag. Er kan niet hard genoeg worden opgetreden tegen Het Cabaret. Ik ben, heb ik uitgerekend, over vier maanden de laatste Nederlander die nog niet in de finale van camaretten stond. Houden zo.

EEN MUUR VAN WATER

2005-01-01T17:04:00.000+01:00

Op internet, in het loggerswereldje, maar ook in de krant zie je de afgelopen week een nogal morbide fascinatie voor dat ene filmpje of die ene foto van De Muur Van Water Van Wel Tien Meter Hoog. Ja, had je het gehoord, man man, het was wat. De mensen in het gebied hadden het zelf gezegd. Een muur van water, meneer. En ik holde holde, voor de muur uit. Tien meter hoog was hij.

Mensen willen dat beeld graag voorgoed op hun netvlies. Het is blijkbaar het onvermogen om leed nog zelf, op geesteskracht, te visualiseren. Theo was pas echt dood nadat de foto in de krant stond. Een wit tentje over twee messen heen. Volendammers stonden pas echt in brand als ze op film rokend naar buiten werden getild. Het met wijd open ogen van angst vertelde verhaal van ooggetuigen voldoet al lang niet meer. Beelden willen we zien.

De hunkering naar dat ene definitieve filmpje van de ramp. Daar kunnen journalisten wel iets mee.

Je voelde, op de achtergrond, bij de verschillende redacties, de jacht op die ene foto. Een soort omgekeerde nieuwsgaring. Je verzint het beeld, destilleert dat eigenlijk uit de kijkbehoefte, en daarna ga je op zoek naar iets wat daar een beetje bij in de buurt komt.

Vreemde, verwarrende emoties voelde ik, toen ik de eerste homemade filmpjes van de vloedgolf zag. Verwend kijkersgedrag. Viel zwaar tegen, eigenlijk. Dat hadden we wel meer gezien in Holland, voorbijdrijvend hout. Het wachten was op Koningin Juliana die tijdens een eenmalige comeback wat met haar rubberen groene laarzen door het water stapte. Te weinig golf in die filmpjes. Je ziet in de verte wel wat schuim en wat bootjes bewegen maar die beloofde Muur Van Water, die zag je niet. Het water steeg gewoon erg hard. Teleurstellend.

Ziek. Ik heb het gevolgd, de jacht op de filmpjes. Verschillende weblogs plaatsen met een zogenaamd meelevend commentaartje er bij ("pas op, niet voor zwakke magen laten we allemaal aan de slachtoffers denken) homemovies van de ramp. Handige overzichtspaginaatjes van alle Tsunamifilmpjes. Er worden links geplaatst naar identificatie pagina's, vol met foto's van de slachtoffers. Zogenaamd om de zoekende familie ter wille te zijn. De werkelijke reden is dat er uren lang onbeperkt enge lijken gekeken kan worden. Kijk, zo zie je er dus uit als je zes uur in zee hebt gelegen en in doodsangst bent gestorven. Groot zeg , die tong. Stijf zeg, die armen.

Maar nergens die Muur Van Water

De Volkskrant heeft erg zijn best gedaan om die kijkbehoefte te vervullen. De doodsgluurder geven wat hij wil. Krantje verkopen. De een zijn wanhoop, de ander zijn losse verkoop. Vrijdag dan eindelijk een foto op de voorpagina die een beetje in de buurt kwam. Nederland heeft zijn Muur Van Water gekregen. Mensen in zwembroekjes in de branding, aanstormend water aan de horizon en voor de couleur locale nog wat bootjes in nood. Twee personen lopen vreemd genoeg, terwijl de rest van de mensen uit zee probeert te hollen, naar de golf toe. Die zijn zo dood, weet je.

Er zullen nog wel meer filmpjes en foto's volgen. Allemaal steeds gepresenteerd als belangrijk nieuws. De aanbieders zullen zich, met name op internet, uitputten in verzachtende begeleidende teksten, maar hééé, zij hebben hem als eerste, godverdomme, dat filmpje van Sophies Choice On Tidal Waves, waarin, slecht gefilmd, maar toch, een vrouw in het water een van haar twee kinderen los moet laten.

Het is hetzelfde schijnheilige medelevende commentaar dat geplaatst werd bij de filmpjes van uit de Twin Towers springende mensen. Gebracht als bewogen nieuws, maar vooral bekeken door rampfetisjisten.

Nog een opvallend stuk op de voorpagina van de Volkskrant. Oud D66 fractieleider Wolffensperger zat te kaasfonduen in Thailand en heeft na de ramp, ja jongens en meisjes, een echte Nederlander is hij, en nog een bekende ook, lijken uit het puin getrokken. Goed he! Het leed lekker leesbaar presenteren door het lokaal te maken, door het een Hollands element te geven. We lezen hoe Wolffensperger, net als iedere andere overlevende daar, heeft gedaan wat hij kon. Prachtig. De verborgen boodschap in dit bericht: ja, ook de koningin gaat gewoon naar het toilet. Die verbazing zit er in. Een ex-politicus die nu eens echt mensen helpt zonder er over te lullen. De vloedgolf moet wel zeg maar eerst zijn eigen kamer in spoelen, maar dan staat hij er ook. De Volkskrant maakt van het interview een raar soort emo-document. Een politicus zijn verhaal, dat voldeed voorlopig, maar liever nog hadden ze Lee Towers daar gehad, die met zijn gouden bril op zijn gok mensen uit het puin had getrokken. "ik zong het altijd wel, you never walk alone maar nu stond ik er zelf voor." Of misschien nog wel mooier. "Inmiddels droog en met wat geïmproviseerde kleding aan vertelt Joop van der Ende, die net in Indonesië was om zijn musical Spekkoek Aan Stuurboord voor te bereiden, hoe hij geholpen heeft waar hij kon helpen"

Een golf die verbroedert. Geen rangen of standen. Nederland hielp, onvoorwaardelijk. De Volkskrant heeft vrijdag de Charles Dickens journalistiek uitgevonden.

BNN UNITED VAN BINNENUIT (5)

2004-11-18T20:19:00.000+01:00

In BNN united, vorige week vrijdag, hadden we een allochtoon aan de telefoon die 's ochtends met Beatrix had gesproken. Hij was erg blij en opgewonden, want na de moord op Theo leken ze zo maar gratis en voor niets iets meer aandacht te krijgen. Een goede zaak vond hij dat. Een hart onder de riem, dat was het bezoek van de koningin. Over het doorboorde hart van Theo van Gogh niets. Daar was hij iets te opgewonden voor. Meneer beleefde zo te horen zijn finest hour in het buurtcentrum.

Tevens was er een leuk item over Hollanders die Marokkanen lekker warme soep brachten terwijl ze hun moskee bewaakten. Dat was natuurlijk lachen, dat begrijpt u, want er kon geen varkensvlees in, in die soep dan. Hoe loste je dat op!

Alles kon natuurlijk niet te lang duren want er was ook een sinterklaas item en een leuk blokje over Georgina's tieten.

Dan houdt alles op. Jongerensnieuws is jongerennieuws.

JEROEN KRABBÉ HEEFT IETS MET DANSEN

2004-11-12T11:03:00.000+01:00

Vanochtend was Jeroen Krabbé in de Goedenmorgen Nederland. Hij zat er heel kwetsbaar bij, daar aan die desk, in prachtig strijklicht, en hij vertelde over Jeroen Krabbé de schilder. Zo bezeten dat je dacht dat het over een ander ging. Een heerlijk mens vond hij Jeroen. Het was mooi om naar te kijken. Het was de wet van de communicerende vaten. Zijn zwellende ego drukte de sprekende ziel uit zijn karkas.

De schilderende Bekende Nederlander, daarvan is Krabbé wel de ergste. Danny de Munck schildert bijvoorbeeld ook, maar daar hoor je dan nooit iets over. Ik zag vorige week in galerie Krikhaar een expositie van zijn werk, onder de titel Gewoon Danny en daar zag je heel mooi dat Danny in zijn expressiviteit eenzelfde ontwikkeling heeft doorgemaakt als zijn stem. Van vlammend onbeholpen baardloos naar geschoold algemeen saai. Danny schilderde een jaar of vijftien geleden, toen hij nog met Herman van Veen neukte, hele krachtige doeken, met steeds terugkerende oergevoelens, voorwerpen eigenlijk. Ikzelf vond zijn doek haring met uitjes kan de tering krijgen heel erg goed en misschien nog mooier was drie maal broodje bal met zonder satesaus bij ochtendlicht ach krijg de neten allemaal, ja toch, niet dan. Dat zijn hele pure, elementaire werken en daarom zo ontzettend Danny. De laatste jaren schildert hij helaas alleen nog maar Oost-Duitse kunstschaatsers. Bij de opening droeg Danny een beige pak uit een stuk, om die fascinatie te benadrukken. Mooi, die rits over zijn volwassen mannen zak. Ik heb er verder niet zo veel mee. Ik zag liever die Primal Scream dingen van hem

Maar goed, die heeft nog een ontwikkeling doorgemaakt, Danny. Wel de verkeerde kant op, maar toch? Krabbé acteert al een leven lang een bewogen Krabbé, en dat irriteert. Helaas werd hem vanochtend geen duimbreed in de weg gelegd door de interviewer, die zich vlak voor de uitzending nog met een verkrampte kop had af staan trekken op blz. 43 van Jeroens zojuist gepubliceerde overzichtswerk. Het cumshot landde, om precies te zijn, in dikke klodders op de afbeelding van Aboriginal met lip danst, danst, danst.

Zelden iemand zo kruiperig een would be kunstenaar zien interviewen. Niet om aan te zien. Blijkbaar was er een afspraak gemaakt. Ik doe net alsof jij een kunstenaar bent en daar gedraag jij je dan naar, goed? Dat lukte uitstekend. De interviewer vond alles even mooi. Prachtige doeken, zo sterk, zo, zo, ja wat was het, zo manifest, ja dat was het woord, manifest! Krabbé kon het alleen maar beamen. Ja, hij was me er een. Hij wist ook niet waar het vandaan kwam. Hij schilderde niet maar een ander, zo voelde het. Hij was maar een medium.

Ik ben voor een uitdrijving, in het landsbelang. Hij mekkerde maar door, over een unieke ervaring ergens in een uitheems land, waar hij, als eerste blanke ooit, getuige had mogen zijn van een dansritueel. De halfnaakte wilden hadden de hele dag moeki moeki, baki moeki gedanst, een beetje met hun kop geschud en soms wat oksels ontbloot en aan hun taas gekrabd en Krabbé had dit ervaren als een emotionele wedergeboorte. Tribal emoties die hij dan weer had proberen te vangen in een doek. Kijk, daar zagen we het doek. Twee dansende mannetjes op een strookje zand. Je moest er maar opkomen. Wat zo geniaal was, dat zag ik meteen, was dat Jeroen de mannetjes Blauw had geschilderd, wat natuurlijk helemaal niet kan want niemand is blauw maar dat was dus zijn verbeelding, zijn manier van kijken op dat moment. Hij moest er bijna van huilen toen hij het er weer over had. Het schilderij had als titel twee dansende mannetjes op een strookje zand.

Er kwamen nog wat schilderijtjes voorbij. Mooie titels. De kaars waait uit, godverdomme, godverdomme, de kaars waait uit wat hij had geschilderd toen er bij hem thuis een kaars uitwaaide. Ook zagen we het schilderij Jongen kijkt naar rode brommer wat hij had geschilderd toen hij een jongen naar een blauwe brommer zag kijken. Maakte hij dan weer een rode van, die artistieke vogel , haha, ja,het was me er een, Jeroen.

Toen was het al weer afgelopen. Jeroen bedankte de interviewer dat hij zo heerlijk samen met hem over Jeroen had mogen praten en bij de uitgang van de studio bedacht hij zich dat hij de volgende keer een klodder opgedroogde verf in zijn haar moest aanbrengen. Dat acteerde toch lekkerder.

BNN UNITED VAN BINNENUIT (4)

2004-10-19T10:58:00.000+02:00

Gisteren zat ik weer bij BNN-United, het jongerenprogramma op radio 1 voor de geile politiek bewuste teenager met overal haar. Op zich een gimmick om mij daar voor uit te nodigen, qua haar. Zoals ik al eerder schreef, het is steeds maar afwachten in welke ambiance je het programma maakt. Wekenlang had de redactie een vreemde voorliefde voor goochelaars, breiers, studiokokers, vuurdansers, glasblazers en piskijkers. Een braderie, maar dan op de radio. Daar tussendoor dan steeds even onze correspondent uit Israel, die teleurgesteld mededeelde dat een groot dansfeest in de straten van Tel-Aviv niet doorging omdat er wat hotels waren opgeblazen. Maar gisteren trof ik het. Ik zat zomaar opeens met twee helden aan tafel, Maxim Hartman, de lange man uit Rembo en Rembo en nieuwe presentatrice Sophie Hilbrand. Fijn. Maxim maakte voor de uitzending meteen al mijn verwachtingen waar. Liep op onze gast af, een muzikant die, oh wonder, oh vernuft, oh technische god der lage landen, muziek had gemaakt gewoon via het internet. Het moest niet gekker worden! Hij deed van ping ping ping op een muziekdinges aan de ene kant van de oceaan en dan ging aan de andere kant van de oceaan een enorme grote echte Amerikaanse Rapneger daar dan weer mee aan de gang. Een uniek project, zo werd het gepresenteerd. Verbroedering, het wegvallen van grenzen etc, het maakte diepe emoties los. Behalve bij Maxim en mij dan.
Hij was nog niet binnen of Maxim op hem af. Waarom hij er niet als een muzikant uitzag? Kijk man, wat je aanhebt, dat is toch niks voor een muzikant?. Hij had wel gelijk. Het kon net zo goed een medewerker van de postkamer in een middelgroot bedrijf te Harnis zijn. Lekker direct, Maxim. Fijn.

Sophie Hilbrand kende ik van sixpack, als Brutaal Wicht. Niet zo plat als Tatum en Jennifer, maar gewapend met intelligentie en oprecht plezier. Iemand die lachend verhalen vertelt, hoera!! Het was haar eerste uitzending en voor wat het waard is, ik vond het wel een soort van verademing. Fijne statements. De tiefus voor bejaarden, religie, ze had er niet veel mee, ga jij eens een keertje naar hiphop luisteren, Maxim en heel hard lachen om een verspreking, dat werkte volgens mij goed. Eindelijk eens niet dat hysterische geloer op papiertjes, gewijs op de klok etc. Ze leek er, nee toch, plezier in te hebben. Patrick Lodiers, genomineerd voor een televizierring met zijn programma De Lamaskwam ook nog even langs. Was zo te zien zwaar aan de verdovende prenatale nominatiemediadrukkes. Niet van deze wereld, het koninkrijk van Patrick. Zelden iemand zo blij gezien bij het vooruitzicht om op een Avro-partie te moeten verschijnen. Hij praatte met ons, Patrick maar ook weer niet eigenlijk. Hij kon het nog niet bevatten. Hij, de Bauers en Expeditie Robinson. Te veel vreugde voor dat kleine studiootje. Het stroomde bijna zichtbaar uit zijn oren. We konden het bijna aanraken zijn geluk, inpakken en mee naar huis nemen. Stem op de Lama?s vind ik nu zelfs. Maak 1 man op de wereld gelukkig met JOUW stem! Nico komt naar je toe deze winter!

HE, DOE NIET ZO LULLIG, NIET OORLOGEN HE! (2)

2004-08-21T13:18:00.000+02:00

En het kan nog lulliger. Nederland is een dorp.

De feiten. Een Nederlandse militair is bang. De autochtonen schreeuwen naar hem met verbeten koppen. Ze maken een gebaar langs hun keel en volgens hem betekent dat niet dat hij zich moet scheren. Er wordt aangevallen en volgens hem willen ze oorlogen, oorlogen, oorlogen. De Bange Militair mailt met zijn vriendin. Het is er helemaal niet leuk hier, in Irak. Bange vriendin zoekt media-aandacht. Een brede maatschappelijke discussie dreigt.

Wat er daarna allemaal gebeurt is Paniek In Grootgruttersland. De christelijke Balkenende machine wordt opgestart. De boodschap: het valt allemaal wel mee.. Natuurlijk begrijpt hij de angst van de mensen die thuis zitten en hun geliefde pielepoppiemoosie moeten missen, maar mensen, we doen er alles aan om onze Nederlandse trots, de militairen zo snel mogelijk weer veilig aan het sjoelen en klaverjassen te krijgen. Het kan niet zo zijn dat de Iraakse bevolking ons nu opeens gaat pesten. Om goodwill te kweken onder de lokalen zullen er dit weekend ritueel geslachte lammeren van de islamitische slager Bennie Bot door Adam Curry uit zijn helikopter worden gegooid. Live op de radio!

Foute teksten. Hypocriet gelul. Als je besluit om vrijwillig in het leger te gaan, sta er dan godverdomme ook voor. Ga dan ook volledig voor dat belachelijke idee, dood voor volk en vaderland. Jongens in het beroepsleger, voor 90 % brandweermannen die niet tegen rook kunnen. "Jongens, ik blus niet, sorry, ik kan niet tegen water." ME agenten die liever niemand met een knuppel achter zijn oor slaan omdat ze geloven in een geweldloze kraakbeweging. Moeten hun konijn ook nog roskammen 's avonds. Het klopt gewoon niet. Liever geen, nooit, een leger, maar als je er toch in zit, sta er dan ook voor als je onverhoopt in vijandig gebied terecht komt. Niet gaan piepen dan. Had je de kleine lettertjes maar moeten lezen en niet alleen maar op je salaris moeten letten. Wakker worden, jij verontruste militair die zijn vriendin belde. Je bent geen vredesactivist. Als het er op aan komt moet je voor volk en vaderland iemand een kogel door zijn kop jagen. Dat is uiteindelijk the bottom line als je in een leger zit. De bereidheid om te doden en te sterven. Je wordt er voor betaald. Aan de andere kant van de linie heeft iemand dezelfde afspraak gemaakt, snap je. En die mailt niet met zijn moeder. Dat in dit tijdsgewricht en zeker de jaren 70 en 80 hard lachend wat werd geflipperd en nasi goreng werd gevreten in het leger, dat heeft je in slaap gesust. Wakker worden nu. Hoor je die inslag, dat is geen tilt op je machine, maar een zelfgeknede bom.

Nog opzichtiger dan het verdwijnen van het fotorolletje uit Joegoslavië is de cover up namens de regering. Vinden precies hetzelfde als ik hier boven, maar je kunt het niet zeggen. Vechten doet au, sorry Nederlanders, het spijt ons. Onze jongens doen prachtig werk. Onzin. In Amerika, waar ze heel goed kunnen oorlogen, wordt zo'n mailende jongen uit het kamp gesleept, eerst zes keer door een redneck officier in zijn reet geneukt en dan kan hij ergens op een ijskap namens de States op gaan letten of de Eskimo's zich al aan het herbewapenen zijn.

In Nederland gaat er een hoge meneer van het leger of zelfs een minister praten met het angstige vriendinnetje. Koekje er bij, imponeren met een enorm bureau. Anderhalf uur later meisje naar buiten. Ze begrijpt het opeens allemaal een stuk beter, niets aan de hand, het schieten van de Irakezen is een uiting van blijdschap omdat er ergens een zevende schaap geboren was. Had haar vriend even verkeerd begrepen. Sorry!!

Infantiel Balkenende gedoe. Een professioneel leger laat zijn militairen in oorlogsgebied niet vrolijk en ongecensureerd met de familie mailen en msn'en. Kan alleen in Nederland, een beroepsmilitair die mailt dat het Grote Eng is in Irak.

Ik wil er niets meer over horen nu. Back to business. Anoniem in je broek schijten van angst daar en overdag, omdat je er nu eenmaal voor hebt getekend, in die kogelregen duiken. Goed werk. Je werkt mee aan het herstel van het Natuurlijk Intellectueel Evenwicht.

HE, DOE NIET ZO LULLIG, NIET OORLOGEN HE!

2004-08-18T15:37:00.000+02:00

De Nederlandse militairen komen zo snel mogelijk terug naar huis. Is geen werken daar in Irak. Te gevaarlijk. Gisteren stond er een lokale bakker bij het hek te roepen dat hij de militairen stomme stomstommers vond en dat hij toch veel lekkerderder brood bakte. Hopla, allemaal meteen naar binnen, snel internetten met de familie. " Mam, ze vinden ons stom, mobiliseer de Nederlandse bevolking!"

Ik vind het ook schandalig dat onze jongens daar zo slecht worden behandeld. Vroeger wasten deze mannen bejaarden of maakten ze eten klaar voor de nooddruftige medemens en nu, dat is een soort natuurlijk verloop, doen ze goed in het leger. Laat ze!! Beetje cruisen met die jeep door bezet gebied en gebaren naar de bevolking: "het is goed hoor, wij zijn er nu! Morgen nemen we stroopwafels mee." En die Arabieren maar met hun blote handen boven op hun hoofd slaan van blijdschap.

De familie waarschuwt nu de Nederlandse bevolking. Hun Jantje en Pieter worden uitgescholden op straat mailen ze. Tevens klinkt er af en toe een knal, dus in het geheim zijn ze daar ook nog eens bezig met wapens, waar dus van te voren helemaal niets over is gezegd op de voorlichtingsavond. Toen werd er gezegd dat Irakezen vanuit een soort natuurlijke behoefte vredelievend zijn. Ze kunnen bijna niet anders. Enorm bereidwillig ook om in contact te treden met andere culturen en om daarvan te leren. De harde Irakese vrucht, de zwikili, is de plaatselijke lekkernij en wordt te pas en te pas aangeboden aan nieuwsgierige toeristen. Neemt u hem gerust aan en geniet van de gastvrijheid. Er waren mooie dia's geweest op de voorlichtingsavond. Fijne zandheuveltjes. En dan nu dit. Pief paf poef en schreeuwen naar de Nederlanders.

Lachertje van de wereld, het Nederlandse leger. Zitten trillend als een kluit konijnen in een koplamp te kijken als er iemand twee kilometer verderop het licht aandoet. Het lafste leger ooit. Willen alleen maar beetje kuilen graven en eventueel wel wat water helpen dragen, maar zodra er een kogel voorbij komt zweven snel naar huis. In Joegoslavie hebben ze de mannen in de slachtbussen nog uit staan zwaaien. "We dachten dat ze naar de Efteling gingen, wisten wij veel. We zagen ze ook niet meer toen de bussen terugkwamen. We dachten, die zitten onder de bank, daar trappen we mooi niet in."

Karremans die een leuk souvenir in ontvangst nam van een Joegoslavische nazi. "Dank u wel, helaas hebben wij geen kaas voor u. maar we hebben wel een andere verrassing! Daar verderop hebben zich nog mannen verstopt, laat de bus maar voorrijden meneer, hahaha."

Nu weer wilde paniek omdat er een soldaat is gesneuveld. Arrogant dat gebied binnen komen vallen en jezelf als weldoener zien. Boertjes uit Oude-Pekela die normen en waarden in de woestijn willen brengen. Blinde angst nu het allemaal echt blijkt te zijn. Zestig man om de gesneuvelde soldaat heen. Waarom beweegt hij niet meer? Kijk nu, er zat een gaatje in zijn hoofd. Waar kwam dat nu opeens vandaan? Even schudden of hij het nog deed. Nee, wat raar... Gisteren had hij nog lekker zitten figuurzagen in een hoek van het kamp en hij had zijn familie nog gemaild dat ze een prachtig uitzicht hadden. Echt een lulstreek om met echte kogels op hem te schieten. Als het zo moest, die vrede bewaren, nou... dan waren ze echt weg hier.

Opheffen, dit belachelijkste leger ooit. Eventueel inzetten bij een motorcross of als er een dijk is doorgebroken. Niet van te voren zeggen dat ze dan nat kunnen worden ander komen ze niet. In een oorlogsgebied gaan zitten en dan janken dat ze schieten, dat kan alleen in het Nederland van Balkenende.

DE BAL IS VIERKANT

2004-08-16T03:14:00.000+02:00

Net als tijdens het EK vanaf vandaag iedere maandag- en donderdagochtend een column over voetbal op de site van voetbaltijdschrift Johan.

Lees hier de eerste

BNN UNITED, THE INSIDE STORY(3)

2004-08-10T14:59:00.000+02:00

Ik was gisterenavond weer te gast, als panellid, bij BNN-United, het enige radioprogramma waar je beter naar kunt kijken. Een soort vijf uur show, maar dan op de radio. Er komen steeds meer lekker gekke, geinige mensen langs, allemaal uit het segment: "tot hun 39e bij hun ouders op zolder gewoond en inmiddels heel bedreven in het zo lang mogelijk uitrekken van een stuk kauwgum." Dat mogen ze dan bij ons op de radio dan laten zien.

De laatste weken zat ik naast een breiende man (klik, klik, klik), twee gekleurde kubusvouwers ( klik, klik,klik) en gisteren zat de studio opeens vol met ballonnenvouwers. Heel apart waren ze, want ze vouwden ballonnen zonder rode dopneus op.

Ik moest daar dan weer wat van vinden. Het blijft vreemd. Ik zoek het op, die treurigheid. Het geeft me energie. Op straat hoek je zo iemand meteen naar de grond als ze vlak voor je een tekkel gaan staan vouwen, maar hier, in deze setting, moet ik er een soort van feedback op geven. Leerzaam is het. Het was best wel moeilijk werken gisteren in de BNN-studio door het enorme hogedrukgebied aan ego vlak naast ons, waar de finalisten van het programma Hey DJ live naar de laatste uitzending zaten te kijken. Ik had het programma nooit gezien, maar ik vond het redelijk verrassende televisie. Zeg maar hetzelfde concept als BNN-united, maar dan omgekeerd: radio op de televisie.

Ik keek even een klein stukje mee en begreep dat op een idols-achtige manier een nieuwe DJ werd gezocht. Ruud de Wild en Giel Beelen gaven masterclassjes. Een luguber concept. Een Ruud de Wild hebben en er dan nog eentje willen... Ik zag de deelnemers gisteren binnenkomen. Mooi gezicht. Allemaal knokkeltjes tegen elkaar, vuist op hun hart, respect! De presentator zat ook goed in zijn rol. Knokkelde lekker mee. Astrid de Jong, ooit presentatrice van BNN-united en daarna side-kick bij Ruud de Wild was ook ingehuurd, zo te zien om heel hard met haar hoofd in haar nek te lachen om alles wat de DJ-pupillen allemaal zeiden. Iedereen hield van elkaar. Astrid mocht ook de foto's nemen voor in het album. Een heerlijke club mensen bij elkaar. Zomerkamp 6e klas lagere school, die sfeer een beetje.

Het had iets surrealistisch. In de studio werden er condooms gevouwen bij het leven, de vrouwen van de vouwers maakte honderden foto's, voor later, en vlak naast ons werd een nieuwe lullende miljonair gekozen.

De laatste vijf minuten van de uitzending kwam hij er even bij zitten. Martijn Muijs. Gefeliciteerd. Ik greep eigenlijk zo snel mogelijk mijn kans, nu ik naast hem zat. Voor je het wist was hij onbenaderbaar. Hij moest me beloven dat hij nooit iets met sidekicks zou gaan doen. Viel niet helemaal lekker die opmerking. Hol van de leeuw denk ik. Bij de radio is men niet anders gewend dat je mensen inhuurt om heel hard om een ander te lachen. Lachend op de loonlijst, het is een beroep. Jensen heeft full-time lachers in dienst, Ruud de Wild ook. Deze DJ zoekt nog lachers. Je zag nu bijvoorbeeld al die behoefte aan lachers om hem heen. Hij maakte aan het eind van de show een woordgrapje. Het ging over een krokodil en hij, de winnaar, kwam met de geniale vondst: 'krokodillentranen.' In een eigen show, in de nabije toekomst, zal hier waarschijnlijk heel hard om gelachen worden. Komt wel goed.

Daarna nog twee uur op straat staan lullen met cabaretier Guido Weijers. Aardige pik. Ga naar hem proberen te kijken op Lowlands. Verslag volgt.

BNN-united ligt even een paar weken plat, i.v.m de Olympische Spelen, maar komt daarna terug met de volgende onderwerpen: steeds meer mensen laten hun vitrage wassen, wij, van BNN, wassen in de studio ook onze vitrage en Nico kijkt of het goed schoon is geworden. Het konijntje van de week: een medewerker van BNN neemt zijn huisdier mee naar de studio en vertelt er een leuk verhaal over. Tenslotte natuurlijk de vaste rubriek vakantiefoto's laten zien op de radio.

Verder mogen we meedenken over de naam van het programma van Martijn Muijs. Moet voor de radio altijd een beetje woorspelerig zijn. Ik zelf kwam tot nu toe tot de volgende namen:

Lachen om Muijs
Muijs wat stamp je!
Gestampte Muijs
Met Martijn Meer Muijs
Muijs Arm, Niet Dus!!

BNN UNITED, THE INSIDE STORY (2)

2004-08-06T00:40:00.000+02:00

Ik was gisterenavond weer te gast bij BNN-united, op radio 1. Men is daar een nieuwe vorm van radio maken aan het ontwikkelen. Pionierswerk, niet meer en niet minder. Visueel aantrekkelijke onderwerpen behandelen op de radio. Je moet er maar opkomen. Twee weken geleden konden de mensen luisteren hoe er vlak naast mij een shawl werd gebreid, een paar weken daarvoor kon men horen hoe een worstje werd gebarbecued en vanavond gingen ze daar experimenteel nog eens overheen met Ron van Bruchem, wereldkampioen cubing, die zo snel mogelijk een cube van Rubik in elkaar luisterde.

Adembenemende radio leverde het op. Je hoorde hem draaien, en godverdomme zeg, in 21 seconden klaar. Prachtige mannen waren het, de cubers. Kunstenaars. Een hele prestatie. De luisteraars hoorden niet wat ze zagen, zo goed!!

Het biedt ongekende mogelijkheden. Zo veel nieuwe onderwerpen... Verf mengen, hoe gaat dat nu eigenlijk, wereldkampioenschappen Rien Poortvliet Schilderen, Leuke Huidziektes, Tepelhofje Leef Je Nog spelen in de studio. Verzin het maar?

Met deze briljante manier van radio maken wordt de presentatrice langzaam overbodig. Je zegt aan het begin van de uitzending: "vandaag gaan Willie en Jeroen zes kilo kaas karnen in de studio. Veel plezier en tot volgende week!" en dan de mensen lekker een uur naar dat geklots en gebagger laten luisteren.

Maandag zit ik er weer. Dit keer is er Bloemschikken Voor Polen Door Polen. Er zullen tijdens de uitzending zes boeketten worden geschikt.

Tot dan!

MASTERCLASS KOKEN

2004-08-05T12:31:00.000+02:00

Gisteren keek ik naar Sonja Barends programma "De meester en de leerling.", een serie op locatie gefilmde Masterclasses.

Sonja zelf geeft al jaren lang gratis en voor niets de masterclass Langzaam Sterven In Het Openbaar. In de tijd dat we nog met chips op schoot naar een van de twee Nederlandse zenders keken was zij een legendarische interviewster. Niemand anders dan Sonja las zo onopvallend de op grote borden geschreven aanwijzingen van Ellen Blazer, haar steun en toeverlaat. Sonja's meester, zeg maar.

Sonja heeft weer een programma. Gisteren zag ik de aflevering waarin drie bloednerveuze aspirant chef-koks een masterclass kregen van Robert Kranenborg, de chefkok die in de laatste jaren bewees meer verstand van koken dan van zaken te hebben. Zijn servies werd onder zijn reet vandaan verkocht na een dramatisch faillissement van restaurant Vossius. Openbare verkoop op straat, voor de deur, dan doe je het goed. Dan wil je wel terug naar eenvoudig koken.

Deed hij ook gisteren. De drie leerlingen moesten een kippetje braden. Met groente. Een verademing vond ik het, de rust van Kranenborg. Dat was weer eens iets anders dan Jamie Olivier die met een keiharde kokslul op een scooter door de stad scheurt om slissend uit te leggen dat hij op zoek is naar 'sjoetifoel miet voel offssss fleetver' Word ik een beetje gek van die permanent citroenen uitknijpende kookhooligan, met zijn maaltijden voor onbestaanbaar mooie vrienden die aan het eind van de uitzending steeds lachend in volmaakte vriendschap zijn eten naar binnen werken. Weten we nu wel. Ik voel me vaak eenzaam door Jamie. Hij met dertien schreeuwende geile mensen aan tafel en ik alleen met een karbonade op een placemat.

Dit was fijner om te kijken. Aan het eind van uitzending werd het klaargemaakte eten geproefd door drie culinaire journalisten, met daarbij natuurlijk de onvermijdelijke Johannes van Dam, de etende paroolwalrus. Eet zo te zien altijd tegen zijn zin acht borden leeg. Ik zou Kippetje Cyaankali maken voor die man, of er iets in doen waardoor zijn ongewassen baard in een keer van zijn kin valt.

Een fijn programma was het. Totale identificatie met de leerlingen. Gierend van faalangst een kippetje bakken, ik wist er alles van. De simpelste handelingen, een aardappel schillen bijvoorbeeld, veranderde in een Olympische discipline met de dwingende ogen van de meesterkok in hun rug. Hypercorrectie trad er op. Ze gingen opeens heel gek doen, heel artistiek een peultje doppen. Of ze werden apathisch. Verlamden in aanwezigheid van de meesterkok. Dat leverde prachtige beelden op. Een jongen die in zijn paniek niets beters wist te verzinnen dan Kip met appelmoes en aardappeltjes. Mooie woorden van Kranenborg die 'de appelmoes te weinig identiteit vond hebben. Te veel appel, te weinig jij'

Een kippetje bakken bleek niet zo eenvoudig. Ze wisten allemaal hoe je een ossentong moest konfijten en met aanhangend voorvocht moest afblussen, maar een kip bakken... geen idee. Mooie examensfeer hing er in de keuken. Steeds als de meester naderde een plotselinge toename van activiteiten en indringend kijken naar het eten. Hij kijken naar de kip van een van de leerlingen. Close up van de kip. Palestijns kippetje gekookt in eigen bloed, leek het wel. Een opening als een krater bij de nek, waar de leerling zenuwachtig wat kruiden in stond te duwen. Werd niks, dat zag je meteen. Vraag van de meester. 'Ok , je gaat hem bakken zo direct. Hoe denk je de vulling binnen te houden. Wordt moeilijk hè.'

Sonja Barend bekeek alles geamuseerd. Haar aanwezigheid was nogal overbodig. Storend eerder, die perkamenten uitgezakte varkenskop met lippenstift steeds door het beeld. 'Gaat het goed?.' Daar kreeg je geen trek van, dat witte vleesmasker vlak bij het eten.

Daarna het proeven. Kijk een keer naar Johannes van Dam die een stukje kip naar binnen zuigt en je bent vegetariër. Luguber, die dikke, vlezige lippen, midden in al dat haar, om dat kippenvlees heen. Hij ging het zelfs uitleggen, dat zijn mond zo vet was. Zitten schreeuwen van angst. Ik zou als restauranthouder zwaar schijt hebben aan van Dam. Ongezien de tiefus voor die murmelende volgevreten deskundige. Voor straf het slechtste eten ooit serveren en dan maar hopen op die 2 min in de krant. In hippe kringen is dat in je voordeel, als die volgevreten zeekoe met zijn leren vestje aan je eten niet lekker vindt.

De meester kok vond alle drie de leerlingen volkomen kut met rundvlees maar zei dat ze 'hard moesten werken aan hun droom'. Sonja lachte bemoedigend en daarna brak haar gezicht in tweeën.

DAAR DOE JE HET ALLEMAAL VOOR

2004-08-03T14:43:00.000+02:00

Levende legende Joost gercireert mijn site.

SHOUF SHOUF FELIX

2004-08-02T12:09:00.000+02:00

Het thema gisterenavond was educatie. Eerst keek ik, vroeg op de avond, naar Shouf Shouf Habibi! en bijna meteen daarna keek ik, inmiddels flink dronken van drank, naar flarden Felix Rottenberg als zomergast bij de VPRO.

Van Shouf Shouf Habibi ga je zuipen. Ik wel tenminste. Misschien komt het omdat bijna alle hoofdrolspelers alleen maar geperst bosbessensap, gezeefd in een Heilige Theedoek drinken. Misschien dat je als Blankman het daarom automatisch op een zuipen zet. Kan ook zijn gekomen door het gebezigde jargon in de film. Was van het niveau jongerenwerker bezigt hippe streetlanguage om geloofwaardigheid te vergroten. De makers van de film wilden iets te gretig laten merken dat ze wisten wat er in Marokkaanse jeugdkringen aan cityslang wordt gebezigd. Mag, kan, maar het levert bijna altijd films op die na drie maanden al hopeloos gedateerd blijken te zijn en hoogstens een soort antiquarische waarde hebben, als tijdsdocument. "Kijk, toen droegen ze nog rode hoofddoeken"

Veel zinnetjes als deze. "Fok, habibi, maaaaaan strakke shit, neukend schaap nog aan toe, denk je echt dat ik een fokkin varkensmasker op ga zetten, ok, jongens wat doen we, het is een vuile kankerhoer mijn zus, een hoer hoor je, hoor je, i'm talking to you, whiteboy, wreed, het is wreed heersend, fok it"

De vervreemding zat hem uiteindelijk in de oer-Hollandse bezetenheid waarmee De Leerzame Boodschap er visueel in werd gebeukt. De toon is streetwise, de boodschap bijna gesubsidieerd door Bureau Integratie Ter Bevordering Van Begrip Voor Marokkanen Die Het Ook Niet Makkelijk Hebben Evenzogoed. Een klassieke voorlichtingsfilm is het geworden. De strijd van de tweede en derde generatie autochtonen, uithuwelijken, de worsteling met de tradities etc, maar weer zo belachelijk clichématig neergezet dat het eerder lachwekkend werkt. Met name de Marokkaanse politieagent werkte op mijn lachspieren. Ik dacht toch de hele film: "heee, een Marokkaan met een politiepak aan, wat leuk."

Alles wordt er met grote kracht ingebeukt in deze film. Alleen maar stereotypes. De Nederlandse begrijpende Jongen zat er in, de Coole Nederlandse Bitches , de Bloedmooie Marokkaanse Jonge Maagdelijke Meid, de Schreeuwende Oude Marokkaan, de Schlemielige Marokkaan en vooral de Cynische James Dean Marokkaan.

Het blijft wachten op een grote Marokkaanse publieksfilm die ons niets wil leren. Wordt vervelend. Het heeft soms ook iets ontroerends. We zitten inmiddels in de 21e eeuw, maar de toon is naïef jaren vijftig. Onbedoeld freakshow-achtig toontje. "Mensen, ja, kijkt u maar goed, naast mij, dat is een een neger, kom maar dichterbij, hij is zwart, maar zijn ziel niet, zijn ziel kan worden gered, want de ziel van deze neger is zo blank als porselein, mensen, ja, raak hem maar aan, deze katoenneger. Ik zal u nu iets leren over de neger en de katoenpluk en zijn toekomstige rol in de Nederlandse samenleving. Af en toe gaapt de neger, dat is volstrekt gewoon, ik herhaal, volstrekt gewoon."

Die Nederlandse voorlichtingsmentaliteit nekt deze film. Het is en blijft een Marokkanen Voor Beginners film, ondanks alle inside jokes. Filmers moeten niet willen leren, vind ik. Levert altijd calvinistische, moralistische ellende op.

Rottenberg wilde ons geloof ik ook van alles leren, maar hij kan niet anders. Dat maakt hem charmant. Doet hij al een leven lang. Zomergasten leek het eerste uur voor een keer weer eens op de eerste jaargangen. Gast laat zijn favoriete fragmenten zien en legt uit waarom hem dat indertijd en nu nog zo raakte. Helaas is zomergasten de laatste jaren veranderd in een sociaal therapeutische avond. De gekozen fragmenten dienen vaak nog maar een doel, ze zijn een opstapje naar een vraag over een zware innerlijke strijd van de gast. We kijken naar Tommy Cooper en de vraag daarna luidt: Herken jij dat, in de spotlight staan en dat mensen lachen, lachen, terwijl je doodgaat, is dat niet eigenlijk ook politiek, een beetje doodgaan?

Jaren geleden verzorgden Jan Mulder, Jan Wolkers en Adelheid Roosen fantastische avonden, omdat zij niet spraken over zichzelf maar omdat zij vertelden waarom ze iets nog eens wilden zien. Jan Wolkers, die aan Peter van Ingen uit probeerde te leggen waarom Piet Kiezer de beste voetballer ooit was, dat was ontroerende televisie. Adelheid Roosen die een schaatsverslaggeefster beschuldigde van racisme. Scherpe observaties van bijzondere mensen, dat was zomergasten.

Nu is zomergasten een avondje op de sofa bij de analyticus. Ieder fragment moet iets te maken hebben met de psyche, de jeugd, de verborgen angsten van de gast. Niet om aan te zien. Rottenberg doorbrak dat gisteren enigszins met fijne fragmenten over tienerprogramma's. Na een uur was ik helaas te dronken om verder te kijken. Wat dat over mij zegt weet ik niet.

VANAVOND EN VANNACHT...

2004-08-01T19:10:00.000+02:00

kijk ik Zomergasten met Felix Rottenberg en kijk ik de film Shouf Shouf Habibi.

CHARLES BUKOWSKI

2004-08-01T17:37:00.000+02:00

Ik las vandaag Sunlight Here I Am, een bundeling van interviews met Charles Bukowski, en moest, ik kan het niet helpen, aan alle vandenbees op de wereld denken.

Met name bij de volgende passage, waarin Bukowski vertelt over zijn eerste gepubliceerde verhaal.

The magazine Story was THE thing. Once you hit Story you were supposed to be ready. I got an letter from an agent. I was in new York at that time. He said: I want to be your agent on further work and I said, I'm not writing. I'm not ready yet. I just happenend to hit one time - and it was a bad story.

Met grote kracht kwam het volgende beeld binnen. Vandenb, nederig op een bureaustoel naast iemand van de Bezige Bij die hem vertelt wat er nog mankeert aan zijn roman. Hij en een uitgever, in een ruimte. Nu hoeft hij alleen nog maar te sterven.

Bukowski had zijn uitgever dood geslagen. En terecht.

Overigens een fantastisch boek waarin Bukowski vertelt wat hij, ondanks een groeiende populariteit, altijd is blijven doen: schrijven wat hij waardevol vindt. Nog nooit heeft hij een uitgever ook maar een woord laten veranderen.

Man naar mijn hart.

Dezelfde verbazing voelde ik bij het lezen van de condoleancepagina voor de overleden kunstenaar Voordewind. Volgens velen geniaal, alleen kwam het er niet helemaal uit. Zeg maar het Beau van Erven Dorens complex. Briljant zijn maar zolang even twaalf jaar aan je zak blijven krabben. In een op de schrijfmachine getikte tekst, onder aan de condoleancepagina, zien we dat een kunstgoeroe, Rudy Klomp, iemand die zichzelf blijkbaar zo belangrijk en goed vindt dat hij het zich veroorlooft om jonge kunstenaars desgevraagd schriftelijk advies te geven, het volgende antwoord aan Voordewind geeft:

In de kunst is eigenlijk geen carriere te maken. Er is alleen kunst te maken

De vraag is natuurlijk: wat vroeg Voordewind aan Rudy Klomp? Hoe je bekend wordt? Wat hij moest maken om zichzelf een beetje te kunnen bedruipen? Of hij iets verkeerd deed?

De ene kunstenaar die de ander uitlegt hoe je mooie kunst maakt. Belachelijk en ook meteen een paradox. De kunstenaar die het vraagt is er blijkbaar dus geen een. Degene die antwoordt denkt dat hij het is.

Hopen dat Voordewind in het hiernamaals een paar indringende gesprekken heeft met Bukowski. Dat gun je hem. Voordewind dan. Bukowski niet.

GEEN FEESTJE

2004-07-31T23:28:00.000+02:00

Ruud van Hemert is de koning van het gelijk achteraf. Ik zag hem een jaar geleden bij ons aan tafel, in het filmprogramma cafe Hollywood, (jajajaja, waarover later op deze site meer) Godzijdank was Horace Cohen aan de beurt om Lekker Dwars Panellid te zijn, naast Rene Mioch en Isa Hoes, en niet ik. Ruud van Hemert hing in dit programma weer eens de onbegrepen van god gegeven kunstenaar uit. Een verveelde lange monoloog over de tekortkomingen in de Nederlandse filmwereld. Ze herkenden zijn talent niet. Een klaagverhaal was het. Daar zat hij, het levende genie en hij moest smeken of hij wat dagen mocht filmen. Het Nederlandse filmklimaat was wurgend, meneer! Benepen. Hij moest werken met slechte acteurs. Hij! Ruud van Hemert! Gelukkig was hij iemand die het beste uit zijn acteurs haalde. Aan hem lag het niet. Maar verder een en al tegenwerking. Aan tafel knikte men begrijpend. Het was godgeklaagd. Ik luisterde en ik kon alleen maar denken: dit is de man die Honneponnetje heeft gemaakt. Een dolle komedie over een geil meisje in een klooster. In Irak wordt je terecht gevierendeeld als je met zoiets aan komt kakken. Te weinig kwaliteit, maar goed genoeg voor van Hemert.

Van Hemert, de man van de onverstaanbare dialogen. Liet ooit "Schatjes" beginnen op een grintpad met een draaiende helikopter in de tuin. Ik had met verbazing naar de wat boertige man vlak voor mij gekeken. Wat een praatjes, ook achteraf, in de kroeg, nadat het programma was opgenomen. Meneer was een vakman. Honneponnetje had verborgen lagen die wij in Nederland niet zagen. Het was voor dat budget een hele aardige film geweest.

Daar zat wel de kern van van Hemert. Hij draait iedere film, ieder script, als HIJ de onbegrepen filmer maar mag uithangen. Hij scheert zich zes weken niet, schreeuwt op goed geluk af en toe dat het allemaal helemaal volkomen kut is, slaat op goed geluk zijn vaste acteur Antonie Kamerling voor zijn kanis, die daarna, alles volgens afspraak, huilend in de pers meldt dat het "eigenlijk geen werken is met de beul Ruud, maar dat hij alles uit je perst, alles. Voor dat ene moment. Een man met een visie en ik ben zijn instrument, ik respecteer dat."

Kamerling acteerde ook al in "Ik ook van jou.." Blijft iemand die heel geloofwaardig klaarkomt in een vrouwelijke borderlinerkut. Is eigenlijk sowieso zijn specialiteit, acteren dat hij klaarkomt. Doet niemand beter. Zijn keiharde billen in beeld, aanzwellend geloei en dan de diepe zucht in een vrouwennek. Die zucht is zijn weglopend zaad, begrijp je als kijker. Antonie acteert volkomen naturel een orgasme in welke vulvabeker dan ook. Dat herkende van Hemert, ere wie ere toekomt. Emoties acteren gaat Antonie iets moeilijker af. "JAAAAA JEZZUSSSSSS HEEEEE, KOOOM OPPP HEEEEEE, AAAAH, JEEETJEEEEE WAT LULLIGGG" en dat in zestien verschillende varianten, meer heeft Kamerling niet in huis.

Dacht ik allemaal toen ik gisteren van Hemerts film Feestje op DVD in de videotheek zag staan. Zijn laatste meesterwerk, met natuurtalent Beau van Erven Dorens als acteur. De man die al in dertig televisieshows verkondigde dat hij ooit eens hoopte op een serieuze rol in een goede film. Diep van binnen is hij acteur, Beau, maar hij presenteert zolang even zes jaar een showprogramma met twee nichten. Boezemvriend van Antonie. Ook dat nog.

Wilde ik wel eens zien, dit nieuwe epos van van Hemert. Kijken wat onze Lars Von Trier van de lage landen nu weer had gebakken.

Net gekeken. Joep Meloen dl. 2. De kameleon voor volwassenen. Een heerlijk verhaal over een vriendschap. Een lach en een traan.

Dit moet de slechtste Nederlandse film ooit zijn. Nooit werd er slechter geacteerd. Beau van Erven Dorens schmiert de brallerige lege huls die hij in werkelijkheid ook is. Kamerling zet na zijn rol als open- en dichtgaand kastdeurtje in The Exorcist Zeven een heel mooie rol neer als Romantische Jongen. Een presentatrice van het ontbijtnieuws speelt zijn vriendin. Doet ze net zo geloofwaardig als ze des ochtends in haar showtje mensen interviewt. Op van de zenuwen als er iemand met hersens tegenover haar zit en ze niet wegkomt met de voorgekookte vraagjes van haar redactie.

Maar dat doet er allemaal niet toe. Het is van een soort gemiddeld Nederlands rampzalig niveau. Liever verliefd, ook al een gedrocht, maar dan nog slechter. Wat het boeiend maakte, kijken naar deze film, was dat ik dat beeld van van Hemert in mijn achterhoofd had. Zulke slechte troep maken en dan zoveel praatjes hebben. Geldt ook voor Beau. Minzaam lachend iedere avond arrogant oordelen over de b-artiesten in Nederland en zelf aan komen kakken met een Swiebertje acteerprestatie. Zo slecht zijn en dan nog praatjes hebben. Het toverwoord is hier: GELD.

Van Hemert is onze eigen gezellige ouwe film-opa aan het worden. Iemand die je uitnodigt en later, als hij weg is, keihard uitlacht. Je laat hem lullen, geeft hem gelijk en daarna lul je weer verder over films met mensen die er echt toe doen.

Feestje maken en je dan niet verhangen, maar juist praatjes hebben. Dan ben je ver heen.

BNN-UNITED, THE INSIDE STORY

2004-07-27T00:50:00.000+02:00

Vanavond was het mijn driewekelijkse beurt om als panellid te participeren in BNN-United, een radioprogramma voor jongeren op radio 1. Doe ik al een tijdje. Soms erg leuk, soms dramatisch slecht. Het idee van het programma: actuele onderwerpen en braderieonderwerpen lekker door elkaar heen presenteren. Zoiets als dit: Ok, dat was Wilma uit Oeganda, waar de volkerenmoord dus blijkbaar onverminderd voortduurt maaarrrrrrrr we gaan nu naar Middellie, een dorpje in de kop van Zeeland waar dit weekend Miss Mossel werd gekozen. Angeliek, jij bent Miss Mossel geworden. Hoe ruikt dat, hahahaha

Daarna luister ik naar het itempje of het interview en heb ik een mening over Miss Mossel, over mosselen in het algemeen en de mossel in zijn hele sociale context. Daarna is er vaak even muziek. Het ligt vaak aan de combinatie van gasten of het programma levendig wordt. Naast Bart Chabot ontstond ooit een fijne gestructureerde chaos. Een andere keer vroeg ik me op de terugweg in de auto af waarom ik in godsnaam een mening zou moeten hebben over De Vereniging Ter Behoud Van Sinterklaas. Maar toch blijf ik meedoen. Soms zitten er bijzondere momenten tussen. Je komt nog eens iemand tegen.

Ik ben nu net terug uit de BNN-studio en ik zal zo subjectief mogelijk een beeld schetsen van de avond.

Bij binnenkomst gebeurt er eigenlijk altijd hetzelfde. Ze denken dat ik mijn dochter op kom halen, de schoolmelk kom langsbrengen of de nieuwe schoonmaker ben. Ik ben nog geen een keer bij de receptie herkend als Nico die regelmatig meedoet aan een BNN programma. Geestig is dat. Nu ook weer. Wie ik was. Dijkshoorn, voor BNN united. Ah ja, ik stond op de lijst. Ik mocht doorlopen.

Fijne gang bij BNN, vol met foto's van B-artiesten die Bart handgeschreven op een foto bedankten voor van alles en nog wat. Een Bart vitrine. Bart merchandising etc. Een bar met loungebankjes. Foto van Bart op de bar. Er zat een man te breien. Een gast. Het meisje van de bar voelde aan zijn wol. Breien, weer helemaal terug, gokte ik als onderwerp. Of Breien Voor Oeganda, maar dat leek me minder waarschijnlijk. Een lekker relaxte man was het, zoals hij daar in zijn zelfgebreide spencertje wat voor zich uit zat te breien. Niet zenuwachtig. Kwam ook veel voor, dat de vertegenwoordiger van een nieuw zakwoordenboekje voor Friese Homoseksuelen of de voorzitter van de Vereniging Peking Eenden Nederland Uit Te Beginnen In Willemsvaart met holle ogen van angst zaten te wachten tot ze stamelend mochten uitleggen dat het heel belangrijk was, de lesbische varkensfok op de kaart zetten.

Ik socializede wat met de breier. Ging zeker wel veel wol in, in een trui. Enig, man, dat breien weer helemaal terug kwam, ja, ik vond het geweldig, wat dacht je Het werd eens tijd zeg, dat breien de plaats kreeg die het verdiende in de Nederlandse samenleving. Heel goed dat hij er was. Breien, wie deed het niet! Gekkenwerk eigenlijk dat BNN er nu pas aandacht aan besteedde als jongerenomroep. Die hadden zitten slapen. Breien, dat ging als een golf door Nederland. Niet meer te stoppen. Bankpersoneel zat voor trendy broodjeswinkels lekker te breien. Breien tijdens het aqua-joggen, waarom niet. Nee, echt, leuk hem te ontmoeten. Wanhopig keek ik om me heen waar godverdomme alle anderen bleven. Dit hield ik niet lang vol.

Ha, daar was het andere panellid, Klaus van der Berg, trendwatcher. Dacht blijkbaar ook dat ik de achterlijke broer van de uitgenodigde breier was. Dat ik met kwijl uit mijn mond zijn bolletjes wol keurig op kleur bij elkaar hield. Geen begroeting. Ik liet het maar zo. Was iedere keer weer een mooi moment, als ik drie minuten voor de uitzending naast hun in de studio plaats nam. Grote Schrik. Fuck, hij hoort er bij. Hij maakt geen glazen schoon. Gebeurde ook nu. Klaus verontschuldigde zich. Hij was gefascineerd geweest door het breiende mannetje. Snapte ik wel. Breien had de toekomst en hij was trendwatcher. Was een abc-tje natuurlijk. Gaf niks. Leuke broek had hij aan.

Een trendwatcher naast me, dat was een buitenkansje. Ik keek vanuit mijn ooghoeken wat hij aanhad. Zo zag ik er dus volgende zomer uit. Het kon blijkbaar weer,er als een gereanimeerde Manfred Langer bij lopen. Alsof hij zich met een laatste krachtinspanning uit zijn witte kist naar de oppervlakte had gegraven, de oude discotheek baas. Een griezelige gelijkenis. Voor de nieuwsgierigen: Klaus droeg een wit-zwart geruite pet en een strak zwart T-shirt van stretchmateriaal. De man van helemaal nu kijkt blijkbaar een beetje zuinig om zich heen, waarschijnlijk of er ergens in een hoekje een trendje te watchen valt. Leuke man.

Daar gingen we. Breien, dat was helemaal terug naar de basis, het was een reactie op de verslechterde economie. Voor weinig geld met eerlijke materialen je eigen shawl breien. Voor de happy intellectuele view dacht ik zelf. Ik zag het niet zo voor me, lekker in een treinwagon vol kansarme jeugd een stukje ruw materiaal voor je uit zitten breien. Dan ging je kaal naar huis. Ik geloofde er niet zo in.

Dat vond Klaus cynisch. Mooi, contrastwerking tussen de gasten, dat luisterde wel lekker denk ik. Net op het moment dat Klaus, na een itempje, wilde gaan uitleggen dat padvinderij, scouting appelleerde aan een diepe innerlijke behoefte om gelijk te zijn, om samen bruggen te bouwen voor een betere toekomst gooide ik mijn mening, voor wat het waard was, er ook maar even uit. Ik vond de padvinderij een semi-fascistoide organisatie. Trend of niet, ik had er niet veel mee, met zijn 14.000-en in een uniform en met een scouting-handboek onder de arm lekker met een reine geest in een rein lichaam verkeren. Dat had ik ergens anders al eerder gehoord en dat was minder goed afgelopen.

Kwam niet meer helemaal goed geloof ik, tussen de trendwatcher en mij. Twee onverenigbare werelden. Na de uitzending voelden we allemaal nog even aan de in de uitzending gebreide shawl van de breimeneer en gingen we eens op huis aan.

Benieuwd naar onderwerpen van volgende keer. Ik hoop een beetje op Fietsen Voor China.

VERBALE EJACULATIE

2004-07-26T09:59:00.000+02:00

Net een avondje Heleen van Royen als zomergast achter de kiezen. Ik sta nu op het punt om naar de hoeren te gaan. Opeens een enorme behoefte aan een vrouw die net als Heleen graag neukt, maar die daarna niet tegen je aan gaat zitten lullen over kijkcijfers, de rol van Israel en emotionele voetballers. Ik sluit het na het zien van deze uitzending niet uit dat Oudkerk pas NA zijn gesprek met Heleen voor het eerst naar de hoeren ging. Na dat domme cafe gelul uit die geverfde mond gewoon onbekommerd even gedachteloos een Poolse, Hongaarse, Tsjechische, maakt niet uit, als je ze maar niet verstaat, gedachteloos een vrouw neuken en proberen Heleen te vergeten. Dat maakt zij los in mannen.

Heleen wil veel dingen tegelijk zijn. EN een geile vrouw EN een intellectueel. Het eerste maakte ze waar, het tweede geen moment. Geen enkele keer verdiepte het programma zich.
Ze liet De Bauers zien en zag daarin niet een hellend vlak in de verering van het gecultiveerde burgerdom, het nationwide vieren van domheid, nee ze vond Bauer heel oprecht en eerlijk, echt een gewone jongen die haar had ontroerd, ooit, omdat hij de ondertitels van Duitse krimis aan zijn analfabete ouders voorlas opdat zij begrepen wie wie had vermoord. Allemaal prachtig, maar waarom wij daar naar moeten kijken en luisteren? Die discussie werd niet gevoerd.

Ordinaire standpunten nam ze in. Een boek is goed als je er veel van verkoopt. Een televisieprogramma is geslaagd als er meer dan 300.000 mensen naar kijken. Ik ben geneigd het omgekeerde te geloven. Ik wantrouw de smaak van de massa. Als van Royen zoveel boeken verkoopt kan het nooit meer dan iets gemiddelds zijn. Als ze een stapel van je hebben liggen in de Bruna van Katwijk aan Zee weet je als schrijver dat je bent verloren, tenminste, als je een serieus leespubliek wilt hebben. Van Royen strooide met voorspelbare meninkjes over de dood van kinderen, dat dat toch iets met je deed, als moeder, de dood van haar vader die, zo zei ze in een paniekerige hinkstap gedachtesprong, je misschien kon vergelijken met de politieke moord op Oudkerk: ze had ze kunnen helpen. Tevens liet ze een vaginale ejaculatie zien. Zoals zij lulde de hele avond, maar dan uit een kut.

Ideetjes, meninkjes, losse flarden, aanzetjes tot een gedachte, meer was het niet. Gebracht met een air alsof Mata Hari en Connie Palmen tegelijk in haar lichaam waren verenigd. Aan het werk van Gerard Reve, als dat nooit gepubliceerd zou zijn, daar zou niets aan verloren zijn gegaan, vond ze. Nog grimmiger keek ik verder.

Van Royen was de hele avond zo plat als het programma van haar man, Ton. Daar liet ze ook een fragment van zien. Goed programma want hoge kijkcijfers. Ton interviewde gretig twee zwakzinnigen, die in een stamelende gefilmde dialoog met zes woorden bagage een echtelijke ruzie probeerden uit te vechten. Je voelde Ton bijna genieten. Bingo. Stuitende televisie. Hier werden net als in de tijd van Menno Buch geestelijk kwetsbare mensen, die op geen enkele manier de gevolgen van een televisieoptreden kunnen overzien omdat ze daar nu eenmaal het verstand voor missen, blootgesteld aan de wetten van de commercie. Aan de wet van van Royen bleek nu pas. Boven de 300.000 is het een succes. Fuck de hoofdrolspelers. Ton kocht zijn gevoel af met een door SBS6 betaalde bos rozen en een vakantiereisje naar de waddeneilanden.

Waar iedere andere kunstenaar, intellectueel, nee sterker nog, waar ieder redelijk denkend mens zou walgen van deze exploitatie van zwakkere mensen, daar vond van Royen dit item van haar man fantastisch, prachtig gemaakt. Echte mensen waren het.

En zo iets schrijft boeken en wordt gelezen...

Daarna kwam de affaire Oudkerk nog even aan bod. Nu, een half jaar later wilde ze wel toegeven dat ze tijdens die hele periode wel een soort van psychotisch was geweest. Dat had er misschien wel iets mee te maken gehad.... Een hoop gestamel. Haar journalistenbloed had gestroomd bij het schrijven van een tweede, dodelijke column. De werkelijke reden, bleek duidelijk, was rancune.

Toen was het al weer klaar. Van Royen bleek in dit programma een oliedomme commerciele effectschrijfster, die een programma als Extreme Make-overs niet, zoals je dat van een zomergast verwacht, in een tijdsbeeld plaatste, becommentarieerde, duidde, maar het als volgt beschreef: nou, fijn hoor, die zijn er wel op vooruit gegaan.
Nu snel naar de hoeren. Een mannenejaculatie plengen. Met dank aan van Royen.

NET ALS ROB OUDKERK...

2004-07-25T17:10:00.000+02:00

Kijk ik vanavond Zomergasten.